Anamateur & Duende Jazz Orchestra


Το χιούμορ στη τζαζ και… ορισμένες συνέπειες του!

***Γράφει ο Κορνήλιος Διαμαντόπουλος

Ο Anamateur (κατά κόσμον Γιώργος Αναματερός) είναι ένας πιανίστας και τραγουδιστής που αναβιώνει το κωμικοτραγικό στοιχείο της μουσικής μέσα από άγνωστους θησαυρούς των Fats Waller, Cole Porter και Thelonious Monk (“Black and Blue”, “Be Like The Bluebird”, “Ask Me Now”), αλλά και μέσα από δικές του πρωτότυπες συνθέσεις, όπως τα “Lika Lika going to the Monastery” και «Θέλω το νυ το ευφωνικόν».Τον έχουν χαρακτηρίσει εξαιρετικά παθιασμένο με το αντικείμενο δράσης του, σαν να ζει και να αναπνέει γι’ αυτό, θυμίζοντας stand up κωμικό, φωτεινό ιεροκήρυκα ή ακόμα έναν από τους πρωταγωνιστές των ηλιθίων του Λαρς Φον Τρίερ… Το ενδιαφέρον είναι πως όλα αυτά είναι αληθινά! Έχει στο ενεργητικό του πολλές εμφανίσεις ιδίως με το (δικό του) αριστοτεχνικά ιδιόμορφο μιούζικαλ «Μία αμφιβολία εγεννήθη στο μυαλό του ευγενούς τιμωρού», μουσικοθεατρικό έργο που έκανε αίσθηση με το σαρδόνιο ύφος και τον πνευματώδη ημισουρεαλισμό του. Επιμένει στην επανευφεύρεση ενός χιούμορ από χρόνια χαμένου στη τζαζ, ερμηνεύει με πάθος, ορμή ή και στυλιζάρισμα και, παρά την έξαρση και την δυναμική της μούσας του, δεν μπορεί να κρύψει μία καλλιτεχνική ευαισθησία λεπτών αποχρώσεων.Γνωρίζει όσο κανένας τη μελαγχολία του κλόουν, τη δεύτερη όψη του επαγγελματία κωμικού, το δράμα κρυμμένο στη φάρσα, τον κλαυσίγελω και την χαρμολύπη. Και όλα αυτά στην μουσική του ακούγονται!
___________

Πρόζα: Οι διάλογοι σε θεατρικό έργο με μουσικοχορευτικά μέρη...

***Γράφει ο Γιώργος Γκοβέσης
Όχι δεν πήγαμε θέατρο...Παρακολουθήσαμε, ξανά, την παράσταση των Anamateur & Pros.Αυτή η Jazz Prose (γιατί μόνο έτσι μπορεί να την χαρακτηρίσει κανείς), όση ώρα την παρακολουθείς, σου "καρφώνει" ένα χαμόγελο στο πρόσωπο που ενίοτε εξελίσσεται σε ήπιο ή ακόμα και ξεκαρδιστικό γέλιο.Ο Γεώργιος Αναματερός (Anamateur) είναι μία ιδιαίτερη, ιδιόμορφη και ιδιόρρυθμη παρουσία στην Ελληνική καλλιτεχνική σκηνή. Είναι ένας στιχουργός, συνθέτης, πιανίστας και ηθοποιός (όσον αφορά την καλλιτεχνική του δράση... γιατι η επιστημονική του είναι μιά άλλη κουβέντα), που κατά την διάρκεια της παράστασης μια παίζει πιάνο, μια τραγουδάει, μια σηκώνεται, μια κάθεται, μια χορεύει, μια περπατάει, μια μιλάει, μια γελάει, μια κλαίει, μια απευθύνεται στο κοινό, μια στους μουσικούς (και μετά πάλι στο κοινό), μια δίνει τις παρτιτούρες, μια τις παίρνει πίσω (και άντε πάλι από την αρχή και ανάκατα), μια στα ελληνικά, μια στα αγγλικά, μια στα γαλλικά, μια στα πορτογαλικά, με επιρροές από το Swing και το Bolero, τον Louis Armstrong και τον Fats Waller, τον Truffaut και τον Godard, τα έχει βάλει όλα αυτά μέσα σε έναν καλλιτεχνικό αναδευτήρα και έχει δημιουργήσει ένα μοναδικό οπτικό και ακουστικό μίγμα, το οποίο χαρακτηρίζει και αποτυπώνεται τόσο στις δικές του συνθέσεις όσο και σε κάποια standards της Jazz που ερμηνεύει.Λεκτικοί και μουσικοί αυτοσχεδιασμοί με όχημα την jazz μουσική και τελικό προορισμό την ευδαιμονία του κοινού που αλληλεπιδρά διαρκώς και ποικιλοτρόπως, με εμφανή την αίσθηση της ευδαιμονίας.Αυτή η παράσταση είναι μια "τρέλλα". Και το "τρελλό" πηγάζει ή μάλλον καλύτερα αναβλύζει, μέσα από την καλλιέργεια και την αντισυμβατικότητα ενός "τρελλού" μυαλού. Αυτό του Γιώργου Αναματερού.Υ.Γ.Αναματερός: Έτσι όπως πάμε, είμαστε για το Δρομοκαίτειο.Κοινό: Μπα! Άστο αυτό! ΤΟ ΚΛΕΙΣΑΝΕ.Αναματερός: Τι?????? Σοβαρά? Και που θα πάω εγώ τώρα? (Θλίψη....Το πιάνο κελαηδάει μια μινόρε συγχορδία και ένα δάκρυ κυλάει απ' τα βουρκωμένα και γουρλωμένα, απ' την έκσταση, μάτια του).